Weeping Rock of Niobe

Niobe'nin Ağlayan Kayası — yol kenarı işaretinde Ağlayan Kaya — Manisa'nın üzerindeki Spil Dağı'nın kuzey yamacında, Dere Mahallesi — eski adıyla Karaköy —'de, Çaybaşı'nda, aynı adlı dere boyunca doğal bir uçurum oluşumudur. Aşağıdan bakıldığında, kaya yüzü oturan bir kadının başına ve omuzlarına benzer ve uçurumdaki gözenekli kireçtaşı yağmur suyunun süzülmesine izin verir, böylece yüz yağmurdan sonra ağlıyor gibi görünür. Antikite bu figürü Niobe'ye bağladı: Yunan mitinde, Apollo ve Artemis, Niobe'nin onların annesi Leto'ya karşı doğurganlığı övündükten sonra Spil Dağı'ndaki on dört çocuğunu öldürdü ve yas tutan Niobe burada taşa döndürüldü, sonsuza dek ağlayarak. Antik coğrafyacı Pausanias, bölge hakkındaki yazılarında bu oluşumu tanımlamıştır.

Bu, aynı dağda şehrin yaklaşık beş kilometre doğusundaki Akpınar'daki Manisa kabartmasından ayrı bir özelliktir ve ikisi sık sık karıştırılır. Manisa kabartması, yapay bir Hitit dönemi oymasıdır, kaya yüzüne oyulmuş ve Luvice hiyeroglif yazıtlarıyla birlikte yaklaşık sekiz on metre boyutlarında oturan bir figür, tanrıça Kybele olarak tanımlanır; Bakanlığın kendi kültürel envanteri onu BCE'ın 13. yüzyılına tarihlemektedir. Pausanias, o oyulmuş figürü de Cybele ile özdeşleştirdi, bazen Niobe hikayesiyle de bağlantılı olan aynı mitik heykeltıraş Broteas tarafından yapılmış; bu, muhtemelen iki site arasındaki karışıklığın köküdür. Ancak Ağlayan Kaya, mitolojik bir okuma verilen işlenmemiş doğal bir oluşumdur, oysa Manisa kabartması kasıtlı olarak oyulmuş, okunabilir yazıtlara sahip bir anıttır; mevcut kaynaklar bunları aynı dağdaki iki ayrı özellik olarak ele almaktadır ve bu sayfa yalnızca Ağlayan Kaya'yı tanımlamaktadır.

Kaya oluşumunun kendisi ve Çaybaşı deresi boyunca yakın çevresi dışında burada inşa edilmiş bir yapı yoktur. Ağlayan Kaya, bir ziyaretçinin görmeye geldiği her şeydir: uçurum yüzündeki profil, yakından ziyade belirli bir izleme mesafesi ve açısından en okunabilir olan, ve kayaya adını veren yağmurdan sonra yüzeyinden aşağı süzülen su.

Site, dağın daha yukarısındaki ulusal parkın derinliklerinde değil, Manisa'nın yapılaşmış alanının kenarında, dağın alt yamacındaki ormanlık bir dere vadisi içinde yer almaktadır. Spil Dağı Milli Parkı'nın kendi kapısına devam eden yolun doğrudan üzerinde, o kapının bulunduğu 24 km işaretinin yakınında değil, şehrin üzerinde sadece birkaç dakikalık sürüş mesafesindedir.

Kayanın kendisini görüntüleme — uçurumdaki profili okuma, Niobe mitiyle olan ilişkiyi görme, işaretlenmiş noktadan fotoğraf çekme — on beş ile yirmi dakika sürer ve bu rakam tek başına bu sayfanın daha önce taşıdığı kategori varsayılanıdır.

Ancak kaya, bir ziyaretçinin zaten arabayla gittiği bir rotada bir durak değildir; merkezi Manisa'dan buraya ulaşmak, şehrin dere vadisine geçiş yaptığı noktadan önce Spil Dağı yoluna özel olarak dönüp kısa bir mesafe yukarı doğru sürmeyi, ardından park yeri bulmayı ve yürüyerek izleme noktasına gitmeyi gerektirir. Bu gidiş-dönüş sürüşü, park yeri bulma ve yürüme süresini hesaba kattığımızda, Ağlayan Kaya'yı özel hedef olarak seçen bir sürücü için gerçekçi bir ziyaret, kapıdan kapıya otuz ila kırk dakikaya yakındır, gerçi kayaya bakarak geçirilen süre hâlâ yirmi dakikanın altındadır.

Bu, yarım günlük bir hedef oluşturulacak bir durak değil, kısa bir duraktır ve aynı yolun ilk bölümünde bulunduğu için Spil Dağı'na uzun bir sürüşle doğal olarak birleştirilir.

Kaya'nın en görünür şekilde "ağladığı" zaman yağmurdan sonradır, çünkü gözenekli kireçtaşındaki süzülme sabit bir damlama yerine son yağışa bağlıdır — pratikte bu, kuru Ege yazına karşı sonbahardan bahara kadar olan daha yağışlı ayları tercih eder.

Bunun dışında, gün ışığında herhangi bir ziyaret oluşumu gösterir; site için kaydedilmiş mevsimsel kapanma yoktur ve müze veya ulusal park kapısının aksine, plan yapılacak belirli saatler yoktur.

Ücretsiz. Siteyi tanımlayan kaynaklar, dağın yukarısındaki biletli ulusal park olan Spil Dağı Milli Parkı sınırının dışında yer aldığını ve Ağlayan Kaya veya çevresi için giriş ücreti kaydetmediğini belirtmektedir. Konumu — şehirden Spil Dağı yoluna birkaç dakika, parkın kendi kapısının bulunduğu yaklaşık 24 km yukarıdaki noktanın çok altında — bu okumayla tutarlıdır, ancak bu sayfa için danışılan hiçbir kaynak park sınırının bu spesifik siteye karşı tam çizgisini belirtmemektedir, bu nedenle bu kesinlik yerine en iyi mevcut okuma olarak alınmalıdır.

Bu okuma yanlışsa ve site park sınırının içindeyse, parkın kendi giriş ücreti geçerli olur: yetişkin başına 60 TRY (30 TRY indirimli) artı bisiklet için 60 TRY'dan otobüs için 1,800 TRY'e kadar ayrı bir araç ücreti. Bu yolda yukarı doğru giden bir sürücü, sınır konusunda herhangi bir belirsizlik varsa, ücretsiz okumanın geçerli olduğunu varsaymak yerine bu miktarı yanlarında bulundurmalıdır.

Ağlayan Kaya, Manisa şehir merkezine yakın, Dere Mahallesi'nde Çaybaşı deresi boyunca, araba veya yürüyüşle ulusal parka kadar tüm yolu araba kullanmadan merkezi Manisa'dan ulaşılabilir. Manisa'da metro ve şehir içi kullanışlı bir demiryolu hizmeti yoktur, bu nedenle araba, taksi veya Dere Mahallesi'ne giden yerel otobüs pratik ulaşım yoludur.

Bu, şehir merkezinden yaklaşık 23 ila 24 km uzakta olan ve hiçbir toplu taşıma hizmeti park kapısına ulaşmadığı için etkili bir şekilde özel araç gerektiren Spil Dağı Milli Parkı'nın kendisinden farklıdır. Buna karşılık Ağlayan Kaya, aynı yolda, dağa doğru tırmanmadan önce şehirden sadece birkaç dakika uzaktadır.

Kaya, belirli bir mesafe ve açıdan en iyi görülür; yakından, yüze benzerlik çok daha az belirgindir, bu nedenle etkileyici bir yakın çekim oyması bekleyen ziyaretçiler hayal kırıklığına uğrayabilir — bu bir heykel değil, doğal bir oluşumdur ve yalnızca görülmesi gereken yerden doğru okunur.

Site için kaydedilmiş bir kıyafet kodu veya fotoğraf kısıtlaması yoktur. Bir dere vadisinde bulunduğu için, suyun yakınındaki zemin yağmurdan sonra düzensiz veya kaygan olabilir; bu yağmur kaya'yı "ağlatır" — ziyareti değerli kılan aynı yağmur, yolu zorlaştıran yağmurdur.

Klasik çekim, aşağıdan ve hafifçe yandan yapılır; bu açıdan uçurumdaki profil en net şekilde bir yüz olarak okunur; doğrudan altından çekilen bir fotoğraf benzerliği tamamen kaybeder.

Yağmurdan sonra çekim, kayaya adını veren su izlerini yakalar ve bulutlu ışık, yüzü okunabilir kılan dokuyu düzleştiren sert öğle güneşinden daha iyi gri kireçtaşına uygundur.