St. Jean Kilisesi

St. John Bazilikası modern Alaşehir'in ortasında, antik Philadelphia'nın topraklarında, Vahiy Kitabı'nda doğrudan hitap edilen yedi şehirden biri olarak yer alır. Bugün alanda olan, havari Yuhanna'nın tanıyacağı bir bina değildir: ayakta duran kilise, Vahiy yazıldıktan beş yüzyıl sonra, MS 600 civarında inşa edilmiştir, Philadelphia'nın Hristiyan topluluğu ev toplantılarından katedrali olan bir şehre dönüştükten sonra.

Kubbesini taşıyan orijinal altı tuğla ve taş sütundan üçü hâlâ ayaktadır, her biri yaklaşık on metre sağlam duvarcılık, İsmet Paşa Caddesi'nde Yıldırım Beyazıt Camii'nin karşısındaki küçük bir arsaya çevrilmiştir. Philadelphia'nın görülecek alan verilen tek parçası budur; Roma ve erken Bizans şehrinin geri kalanı, etrafındaki sokakların altına dağılmış ve büyük ölçüde işaretlenmemiş olarak yatmaktadır.

Hayatta kalan üç sütun, bir ziyaretçiyi buraya çeken tek şeydir. Tuğla kemerler hâlâ aralarında yükselir ve bu kemerler üzerinde, ışık uygunsa görülebilen kötü korunmuş fresk parçaları vardır — kilisenin kalan tek boyalı yüzeyi.

Sütunların arkasındaki kazı, altıncı yüzyıl kilisesine, aynı noktadaki daha eski bir yapıya veya başka bir şeye güvenle tarihlenmemiş duvar parçaları ortaya çıkardı, bu yüzden alan dürüstçe bir parçadır, okunabilir bir plan değil. Sütunların etrafında çevre, aynı zamanda küçük bir açık hava taş koleksiyonu olarak işlev görür: lahitler, yazılı bloklar, sütun tamburları ve Osmanlı döneminden mezar taşları, yerinde kazılmış değil, kasabanın çevresinden toplanmış olarak çit hattı boyunca durur.

On ila on beş dakika yeter, kategori varsayılanının varsaydığı kırk beş dakika değil. Bu, küçük bir bahçe büyüklüğünde çitli bir arsa, yürünebilir bir arkeolojik park değil — yakından bakılacak bir şey, sütunlar, ve çıkış yolunda göz atılacak bir gevşek taş çevresi.

Sardis veya Bin Tepe'den gelen ziyaretçiler burayı Alaşehir'den geçerken bir durak olarak değerlendirir; sabahı dolduracak bir varış noktası değil — müze yok, dükkan yok ve çit içinden ve üzerinden görülebilenin ötesinde ziyareti uzatacak kapalı mekan yok.

Alanda yazılı açılış saatleri yoktur ve habersiz kapatılabilir, bu yüzden gün ışığında gitmenin ötesinde plan yapılacak sabit bir pencere yoktur — ne Bakanlığın fiyat listesi ne de Alaşehir için Kültür Portalı girişi bu harabe için ziyaret saatleri yayınlamaktadır.

Çevre gölgeliksizdir, bu yüzden yaz ziyareti öğle vaktinden ziyade orta sabah daha keskindir ve gün batımından önceki saatte alçak güneş, düz tepeden ışıktan daha iyi tuğla işçiliğini ve kemerlerdeki freskleri yakalar.

Giriş, Türk ve yabancı ziyaretçiler için aynı şekilde ücretsizdir. Bu, Kültür ve Turizm Bakanlığı'nın kendi DÖSİMM müze ve arkeolojik alanlar fiyat listesinde doğrulanmıştır; burada Alaşehir alanı her iki kategori için de ücretsiz olarak listelenmiştir, hiç listelenmemiş değil.

Bazı seyahat yazılarında dolaşan üç avroluk bir rakam var; bu rakam, altmış kilometre uzaktaki Sardis'e aittir, bu alana değil. Harabe, Manisa Müzesi müdürlüğü tarafından kendi gişesi olmayan, açık ve biletlenmemiş bir arsa olarak yönetilmektedir.

Alaşehir, Manisa şehrinden Salihli ve ötesine giden yol üzerinde, şehre yaklaşık yüz kilometre doğuda yer alır ve bu mesafeyi kapsayan bir metro veya kullanışlı bir demiryolu bağlantısı yoktur. Şehirlerarası otobüsler Manisa'nın otogarından Alaşehir'in kendi otogarına gider; oradan bazilika, kasabanın merkezine doğru yaklaşık bir kilometrelik bir yürüyüş mesafesindedir.

Sürücüler son kısmın caminin etrafındaki dar tek yönlü sokaklardan geçeceğini beklemelidir; burada harabeye arabadan kolayca gözden kaçabilir ve yürüyerek daha kolay bulunabilir.

Tahmin edilemez açılış saatleri, plan yapılması gereken ana risktir — bu durağa sıkı bir program oluşturan bir ziyaretçi, kilitli bir kapıyla karşılaşabilir ve önceden aramak için bir telefon numarası veya gişe yoktur.

Arsa bir konut mahallesinin içinde yer alır, bu yüzden hemen etrafındaki sokaklar bir turist bölgesi değil, birinin ön kapı eşiğidir ve bu şekilde değerlendirilmeye değer. Çit içinde gölge yoktur, bu da yaz sıcağında sütunlar yavaşça fotoğraflanıyorsa, kısa ziyaret süresinin önerdiğinden daha fazla önem taşır.

Üç sütun, çitin cadde tarafından en iyi şekilde okunur; burada Yıldırım Beyazıt Camii'nin minaresi aynı kadrajda onların arkasında durur ve kasabanın tarihinin katmanlaşmasını tek bir karede okunabilir kılar.

Öğleden sonra geç saatlerdeki ışık tuğla kemerlerin üzerinden süzülür ve öğle güneşinin dümdüz tek bir tona indirdiği duvarcılığın aksine, kalan fresk parçalarını çok daha iyi ortaya çıkarır. Çekilecek bir iç mekan yok ve çit ile sütun arasında açıyı çok değiştirecek kadar yakın bir engel yok, bu yüzden kompozisyon büyük ölçüde durduğunuz yerden ziyade günün saatine göre belirlenir.